ADİLE NAŞİT : VAZGEÇİLMEZ VE BİR DAHA GELMEZ… 

Oyun 17 Haziran 1930´da başladı hayat sahnesinde.

Bugün ise 11 Aralık 2005.
Herkes açısından diğer günler gibi sıradan bir gün aslında.
Evet, isterseniz öyle de söyleyebilirsiniz.
Bugün varız, yarın yokuz sonuçta!
Ama hayır işte öyle değil… Bugün diğer günlerden farklı : Çünkü tam on sekiz yıl önce bugün ailemizden biri, hepimizin Adile Naşit ablası çekimlere ilelebet son verdi. İlk kez kızdı ve stüdyoyu ilelebet terk etti.
***
Şaka sandılar, zira alkışlar hâlâ dinmedi.
Belki öldüğünü bile unuttunuz ve yaşıyor sanıyorsunuz.
O aldatıcı saflığıyla alkışlarınıza kanıp geri gelir diyemi düşünüyorsunuz?
***
Onu hergün evinizde, aranızda, ekranlarda görüyorsunuz.O aranızdan, ailenizden biri.
Seyretmekten hiç bıkmıyorsunuz.
Varlığından hiç sıkılmıyor, aksine film bitecek ve gidecek diye üzülüyorsunuz.
O küçücük kadını sizin gözünüzde öylesine büyüten, ölümsüzleştiren ne diye merak ettiniz mi hiç?
Sizi, size rağmen, karamsarlıktan çekip alması mı?
Umutsuzluklarınıza çareler üretmesi mi?
Zamanla daha sağlıklı ilişki kurmanıza destek olması mı?
Bazı dertlerin dermanının zaman olduğunu anlatması mı?
Pozitif enerji yükleyerek gönlünüzü alması, çalması mı?
Hayata küsmemeyi, dünyaya olumlu bakmayı öğretmesi mi?
Az yaşa, öz yaşa, ama mutlaka gülerek yaşa felsefesine o "cehaletine" rağmen sizi inandırması mı?

***
O hiç entellik, ukalalık, çokbilmişlik, ikiyüzlülük, bilgelik içermeyen sade zerafetiyle, sade asaletiyle…Hepimiz onun gibi bir ablamızın olması hayaliyle yaşamıyor muyuz?
Ve on sekiz yıl geçti aradan! Tanrım ne çabuk dönüyor dünya, ne çabuk akıyor zaman ve sular!
Martılar yine uçuyor, kuşlar yine ötüyor, arılar yine bal toplamaya devam ediyor…
Ama hayal bahçemizin çiçekleri birer birer soluyor gönül vazolarımızda!
***
Nur içinde yat Adile abla.
Seni hiç unutmadım, minnacık büyük kadın!
"Ne zaman gelirsen gel, başıma tac olursun"
Sen benim biricik Adile ablamsın…
Haa… unutmadan, annemin, babamın da selamları var!   



Yakup YURT – Brüksel/11 Aralık 2005